Hareketli günler yaşıyoruz. Her hafta bir konuyu işlemeye çalıştığımız yazılarımızda bazen, birden fazla konuya kısa kısa değinmek gerekiyor. Bu hafta da öyle olacak. Önce LYS yani Lisans Yerleştirme Sınavı. Bu sene sınav sonuçları açıklandığında en başarılı iller sıralamasında enteresan sonuçlar çıktı. Buna göre MF puanlarına göre en başarılı il sıralaması, Kırşehir, Kilis, Karabük, Niğde, Denizli, Ankara, Nevşehir, Kastamonu, Gümüşhane; TS puanlarına göre en başarılı il sıralaması: Bitlis, Siirt, Gümüşhane, Tokat, Batman, Niğde, Aydın, Kilis, şeklinde oluşmuş. Uşak, Aydın. Beş birinci çıkaran İstanbul, başarılı iller sıralamasında ilk onda yer alamamış; Ankara'dan 3. İzmir'den de 1 öğrenci dereceye girmesine karşılık, onlar da başarı sıralamasında yer alamamış. Samsun Anadolu Lisesi, başarı sıralamasında Tekirdağ Malkara, Tokat Zile, Isparta Yalvaç, Amasya Suluova Anadolu liselerinin altında kalmış. Samsun LYS'de MF'de 38., TM'de 47., TS'de 29. olmuş. Birileri kalkıp kendilerini başarılı bulabilir. Ancak ben küçük ilçelerdeki Anadolu liseleri kadar olamayan liseyi, Samsun olarak Türkiye sıralamasında 29-47. sıralarda bulunmayı başarı kabul edemiyorum. Neyse, benim değinmek istediğim konu bu değil aslında. Ankara'nın İstanbul'un İzmir'in ilk sıralarda yer alamadığı listede Güney Doğu'daki illerin gösterdiği başarı. İl bakışta mutlu olunabilecek bir durum. Ancak o bölgeden imtihan kazanıp gelen öğrencilerin büyük bölümünde yaşanan üniversite başarısızlığı dikkat çekici düzeydedir. Kimse bunun üzerinde durmuyor. Bu konuda hiçbir yazı okumadım. Ola ki, ben kaçırmışımdır. Ancak o bölgede imtihan binalarında ve salonlarında yeterli denetimin yapılamadığı, ‘birilerinin' salonlarda, ‘soruları ortaklaşa beraber cevaplanmasını' sağladıkları sıkça söylenir oldu. Kim bilir? Belki de "çocuk parası, yol parası, okul parası" kabilinden ‘yüksek öğretim yardımı' yapılıyordur (?). "İdamlıklar, sabah namazından sonra yatar" derler. "İdamlar, sabah namazına doğru yapılır. Ezan okunduğu zaman sehpaya götürülmezse, hayatı o gün de bağışlanmış biri olarak rahat uyku uyur idamlıklar". Yaşayanlar bilir. Allah kimseye yaşatmasın. Halil Esendağ, Buca Cezaevi'nde idam edilmişti. Arkadaşlarından kefen parası toplanmış, ancak yeterli para çıkmayınca, bir mahkumun evinden gelen temiz çarşaf kefen olmuştu. Cengiz Baktemur, idamına saatler kala, "Hocam, son bir kez dini telkini tekrarlamak istiyorum" demişti. Hoca, "Bilmiyor musun" diye sorusuna cevabı "Biliyorum, ama eksiğim veya yanlışım varsa düzelteyim istiyorum" oldu. Darağacına ellerinde bayrak ve Kur'an-ı Kerim'le çıkmıştı. Mustafa Pehlivanoğlu idamından önce yazdığı mektubunda şöyle diyordu. (Kısaltarak) "Sevgili anneciğim ve babacığım, … Ben sizlerin bir evladınız olarak, bugüne kadar Cenab-ı Hakk'ın ve Onun Resulünün, Yüce Peygamberimizin yolundan ayrılmadım. Alın yazımız böyle yazılmış. Kader ne ise onu çekeceğiz. Ben de kardeşim Haydar gibi bir an önce Allah'ın huzuruna çıkacağım. Eğer benim günahım varsa Cenab-ı Allah'ın huzurunda çekmeye hazırım. Yok, bir yanlışlık sonucu ölümüme karar verenler, idam edenler Allah'tan bulsunlar. Şunu hiçbir zaman unutmasınlar ki, Mustafa'lar ölür, Allah davası ölmez, milliyetçilik yaşar. Kellemi verdiğim bu yolun zaferi yakındır. Zafer her zaman Allah'a inananlarındır. Bunun için hiç üzülmeyin. Cenazemin arkasından ağlamayın, günahtır. Sizden ricam ağlamayın. Oğlunuz Mustafa" Mustafa'nın, Halil'in, Cengiz'in can verdiği dönemde topçuluk yapan, Milli Gençlik Vakfı bünyesinde yıkıcı solcularla kol kola gezen birileri, şimdi ülkücülere akıl veriyor. Bunu yaparken Mustafa'nın veda mektubunu ağlamaklı seslerle okuyup, ülkücülerden (ip ve kurşun artıklarından) oy istiyor. Keza okurken de rahmetlinin yukardaki altı çizgili sözlerini atlıyor. "Allah davası" ve "Milliyetçilik" kelimelerini ağzına almaktan kaçınıyor. Sanki sekiz yıldır ülkücü düşmanlığı yapan, devlet dairelerindeki tüm ülkücülere kıyım uygulayan, ekmekleri ile oynayan iktidarın başı, kendisi değilmiş gibi… Yine de açıkça deklare ediyorum. Kenan Evren'i veya Mamak zindanlarında sabah namazını kılarken kafasına dipçikle vurularak şehit edilen Hüseyin Kurumahmutoğlu'nun katilini mahkemeye çıkaracağına söz ve teminat versinler; Ben "EVET" oyu vereceğim. Yapamazlarsa… Lütfen ellerini bu memleketin, bu dinin, bu milletin sevdalılarından çeksinler. Aklımız bize yeter. Bizim için siz… Neyse boş verin. Bizden uzak kalın, yeter. AKP Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Çelik "polis özel harekatçıları" suçluyor: "Geçmişte Özel Harekât timleri içinde MHP militanı görüntüsü veren bıyıkları aşağıya doğru sarkık kişilerin bölge halkını PKK saflarına ittiğini, bu yanlışların artık tekrarlanmaması gerektiğini" söylüyor. Bunun üzerine MHP lideri Devlet Bahçeli cevabını veriyor: "Türk düşmanı". Ve hudut birliklerini kastederek soruyor: "Bu ordu badem bıyıklılar ordusu mu olacak?" Bu karşı cevap karşısında ne beklersiniz. Bay Çelik'in, "ben Türküm." veya "Türkleri severim" demesini değil mi? Tıpkı başbakanı gibi o konulara hiç girmiyor ve kıvırıyor: "Ben, bu timler içindeki bazı yanlış adamlardan söz ettim. ‘MHP militanı' ifadesini kullandım ama ülkücüleri toptan ilzam ve itham eden bir kelime bile kullanmadım. " MHP adına Sayın Bahçeli gerekeni söylemiş. Devlet memuru oldukları için kendilerini savunamayan Özel harekatçılar için ben söyleyeyim: Sarkık bıyıklar çok yakışıyor, kendilerine. Sizi rahatsız mı etti? Özel harekatçıları dağıttınız. TSK'yı saçma sapan suçlamalarla kışlasından dışarı çıkamaz hale getirmek yolundasınız. Askeri birlikler hedef tahtası durumuna geldi. Asker-polis nasıl görev yapacak? Amacınız ne? Güvenlik güçleri kendilerini savunamıyor görüşünü yaymak için zemin mi hazırlıyorsunuz? Osman Kara, "Bu muydu sizin kavganız?" başlığı ile OMÜ yönetimini eleştiren bir yazı kaleme aldı. Geniş bir tartışmaya yol açtı. Ben, bir şeyi asla tartışmam. Kara, doğru bildiğini, inandığını yazar. Eleştiriler-karşılıklı suçlamalar gırla gitti. Hayır hiçbirine değinmeyeceğim. Herkesin görüşlerine saygı duymak gerekir. Ancakkk… Dekanlığı zamanında kendisinden çok daha fazla bilimsel çalışmalar yapan genç öğretim üyelerini üniversiteden uzaklaştıran, üniversitede kadrolaşma ve siyasetin taaa göbeğinde yer alan birisi, demokrasi ve bilimsellik adına konuşmuyor mu? Tepemin tasını attırıyor. Cafer Polat, önce acil servise sonra üniversite dışına; Doçent olmuş Adem Dervişoğlu, yine acil servise, Doç. Dr. Levent Altıntop öğretim üyeliğinden alıp mediko-sosyale personel muayenesine görevlendirilirken siz ne iş yapıyordunuz? Cafer ve Adem'in yurtiçi ve uluslararası makale-bildirileri yönetici olarak atadığınız birçok kişiden daha fazla iken, hiç utanmadınız mı? Profesörlüğe atama kriterlerinin belirlendiği kurulda siz yok mu idiniz? "Bu kriterleri hemen belirlersek bizim arkadaşlarımızın atanması mümkün olmaz" gerekçesiyle kararı erteleyip bazı arkadaşlarınızın profesör atanmasını içinize nasıl sindiriyorsunuz? Bu ince ayarlama ile profesör olmuş bir dostunuzun yıllarca yönetim kadrosunda kalmasına nasıl tolerans gösterdiniz? Hemen belirteyim o arkadaşınızın dosyası halen dahi doçentliğe müracaat kriterlerini sağlayamıyor. Yani bu gün doçentliğe müracaat etse dosyası geri döner. Bu günkü şartlarda bırakın profesörü, doçent bile olamaz. Be adam! Sen, her haberin, her yazının yorumculuğundan vazgeç; kendi idarecilik dönemindeki uygulamalarından aklan; sonra başka konularda ahkam kes. Sen ve halefin, şahsıma ait "gizli tezkiye varakasında", "Öğrencilerin YÖK ilkeleri, Atatürkçülük, vatanseverlik, devlete bağlılık istikametinde yetiştirilmesi" ve "Bilimsel çalışmalar" açısından bana "orta" vermiştiniz. Ne siz, ne de verdiğiniz notlar umurumda değillerdi. Ama… Yetiştirdiğim öğrencilerim, "Atatürkçülüğü, devlete bağlılığı" kendilerine ders olarak okutacak düzeyde iken, zoruma gitmedi dersem yalan olur. Bilimsellik mi? Hadi biraz mübalağalı söyleyeyim: Beyefendinin uluslararası bilimsel makalelerinin sayısı kadar, benim kitabım bulunmaktaydı. Dahası bana (orta) verdiği yıl benim yedi adet uluslararası yayınım bulunmasına karşılık, kendisinin sadece bir adet (o da son isim olarak) uluslararası yayını vardı. Adam, öylesine bir bilim adamı, öylesine demokrat ve öylesine vatanseverdi. Halefi mi? O da kendisinden fazla farklı değildi. Sadece, yaptığı haksızlık ve hataların farkındaydı. Ağzını açmadı. Devreye her ikisinin de sevdiğim bazı akrabalarının girmesi üzerine, yasal yollara başvurmamıştım. Şimdilerde her yerde ortaya çıkıyor. Galiba, bazı şeylerin unutulduğunu sanıyor. Unutuldu mu? Hayır. Allah'tan, zulmünü görenlere sabırlar diliyorum. Ancak zalimler, Devlete-Bayrağa- Kur'an'a bağlı olanların, "Devlet kin tutmaz. Fakat asla unutmaz!" prensibini de unutmamalıdırlar. Yaşasın zalimler için Cehennem!
Biz bu ülkeyi karşılıksız sevdik!
