YAZARLAR

DİĞER YAZILARI

Kenan ÖZTÜRK

Lösemiyle Savaşanların Kaleminden

2010 yılında yakalandığı lösemiyi iki yıllık tedaviyle yenen Melike ile ziyaretine gittiğimiz Şaban’da kardeşinin iliğiyle hayata tutunanlardan. Lösemiyi yenen kahramanların buluşmasından sonra Melike’nin “Bir Ben Bıraktım” adlı yazısını sizlerle paylaşıyorum.  
            ---------------------------------------

           Bir ben bıraktım”    

           Hayat bir koşturmaca, herkes sürekli hareket halinde…
            Hiçbir şey durağan değil; biz kimiz, nerden geldik, nereye gidiyoruz?
            Hayallerim hayatımdan hep daha büyük oldu.
            Nereden başlasam, ben de bilemiyorum aslında.
            Hayatıma dokunanları mı söylemeliyim, yoksa hayatımdan kaybolanları mı?
            Hayatımı umuda dönüştüren insanlarla başlamak istiyorum.
            Mesela Kenan Öztürk, çocuğunu on bir yaşında lösemiden kaybeden bir baba.  
            Yaşadıklarına rağmen çevresine umut dağıtma yarışında.
            Onunla, sürdürdüğü proje kapsamında eşi Ayşegül Hanım, Okul Müdürümüz, Sınıf Öğretmenimiz ve arkadaşlarla çıktık yola.
            Gerçekte nasıl birileriyle, hangi ortamla karşılaşacağımızı bilmiyorduk.
            O gün bir zamanlar yaşadığım çaresizliğim aklıma geldi, devamında umutla bugünlere gelişimi hatırladım. Gittiğimiz evin kapısında beni rahatlatan samimi duyguları hissettim.  
            Dört çocuklu bir ailede, en büyük çocukları Şaban’dı lösemiyle mücadele eden.
            Tıpkı benim yıllar önce verdiğim mücadele gibi.
            Sevindirici olan çok şükür ki ikimiz de lösemiyi yenenlerdendik.  
            Eve girdiğimizde kömür sobasının kokusu hissediliyordu.  
            Tanımadıkları birilerinin gelmesiyle mutlu olan bir aileye tanık oluyordum.
            Mutlu olmak bu kadar mı kolaymış?
            Gözlemlediğim kadarıyla ekonomik durumları pek de iç açıcı değildi.
            Evin küçük kızı Sevda’nın gözlerindeki ışıltıyla göz göze geldik. .
            Küçümsediğimiz bir saat, boşa harcadığımız zamanlar, iyi kullanılırsa insanları ne kadar mutlu ediyormuş.  
            Yıllarca birçok şeye göğüs geren ‘bir ben bıraktım’ o eve.
            Öyle bir benlik ki nasıl anlatsam bilemiyorum.
            Yaşayanın halinden yaşayanların ancak anlayabildiği…  
            Umutlarımızı yarınlara taşımak dileğiyle…
            Melike Keskin

            Lösemiyi yenen kahramanlardan Melike…
            Sana sağlıklı ve mutlu yarınlar diliyorum.

Lösemiye bir tokat da Talha’dan…Sevgilerimle Genetik AnnenŞırnak'tan gelen sesSevgili Zeliha’nın mektubuBelki de Umut Sizsiniz!!!Değişen çehresiyle KızılayUmudum Ol!Solist Nesrin Hanım!!!İŞTE OKUL İŞTE “ÇARŞAMBA”Yaşayanlar bir başka biliyorYazarın Tüm Yazıları