Sosyal hakları ellerinden
alındığında yürekli davranamayıp
kaderini patronunun
iki dudağı arasına terkeden
gazeteciler,bugün neyi kutlayacak?..
1961 yılında dayanışmanın
en alasını yaparak,10 Ocak Gazeteciler
Günü nü bayram yapan yiğit gazetecileri
hatırlamak ve bugünler için bir ders
çıkarmaksa maksat; bugüne anma günü
demek daha doğru olmaz mı?..
Anmak için de geçmişi bilmek gerekir...
Ne var ki,maziden bihaber,saygısızlık abidesi
nankör mirasyedi tayfası var bu memlekette...
Yaşamın her safhasında sığıntı
olmayı tercih eden,geçmişin inkarcısı bu omurgasızlarla
aynı safta o yiğit gazetecileri anmak da
mesleğe saygısızlıktır...
Bazı güç odaklarının bu yöndeki
çabaları ise boşunadır...
Gazeteciler her şeyin farkında...
Bu gidişatta bizlerin de
hatası var elbette...
İnsana insan gibi baktık,kavun gibi değil...
Geçmişte, bu meslekte
1 yaş büyük ağabey,
10 yaş büyük babaydı...
İşin temeli de sevgi ve saygıya
dayanırdı...
Sadece soysal hakları kaybetsek
gam yemezdim...
Gün gelir kanun çıkar,sorun biter...
Biz aslında,içimize sinsice giren
ve foyası sonra ortaya çıkan
nankörleri seyrettikçe kaybettik...
Gazeteci ile plaketçiyi karıştıran
zihniyete bu mesleğin değerleri
teslim edilir miydi?..
Nankör mirasyedilerden çok
kendimi suçlu buluyorum...
10 Ocak ı nostaljik bir gün
olarak anma fırsatı bulmuşken,
arkadaşlarımdan özür diliyorum...