Türkiye gündeminden düşmeyen şehit ateşi düştüğü yeri yakmaya devam ediyor.Her şehidin hikayesi yürek yakmaya, canımızı acıtmaya devam ediyor. Mardin’in Derik İlçesi nde PKK lı teröristlerin düzenlediği hain saldırıda şehit olan uzman çavuş Sezer Aydemir (25) için memleketi Elazığ’da cenaze töreni düzenlendi.Şehit Uzman Çavuş Sezer Aydemir’in cenazesinde sadece gözyaşı yoktu ablası Çiğdem Aydemir’in düşündüren ve duygulandıran o sözleri vardı.O sözlerde kardeşe övgü,teröre lanet en öndeydi.
Şehit Uzman Çavuş Sezer Aydemir’in cenazesi 1 Aralık 2015 günü Elazığ ‘daki Kolordu şehitliğinde toprağa verildi.Cenaze töreninde ablası Çiğdem Aydemir’in tabuta dokunarak söylediği yürek burkan sözlerden kim ne kadar etkilendi bilmiyorum.Ama ben de bir şehit ağabeyi olarak o yürek burkan sözlerden çok etkilendiğimi söyleyebilirim.O ablayı bu ülkede en iyi anlayan şehit yakınlarından birisiyim.Hiçbir bilim insanı uzman, o şehit ablasının hissettiği acıyı , şehit kardeşleri kadar anlayamaz ve anlatamaz.Bakın şehidimizin ablası Çiğdem Aydemir sadece gözyaşı dökmüyor ,o acı denizinde neler söylüyor: ” “Ne güzel olmuşsun bahar gözlüm, sana kıyan eller kırılsın. Kardeşim çok güzel olmuş ne güzel kokuyor. Bir tek sen vardın kardeş, güle güle kardeş, ablasının gülü, kanın yerde kalmaz” Ablasının gülü olmak kolay mı? şehidimiz uzman çavuş Sezer Aydemir ablasının gülü olmayı başarmış ,gurur duyulacak bir insan.Şimdi ablasının gülü kahraman şehidimizle bütün ülke gurur duyuyoruz.O ablanın feryadını,yürek yangınını çok iyi anlıyorum.O feryadı dindirmek o yangını söndürmek mümkün değil. Kimse zannetmesin ki o acı , o abla için birkaç günlük.O abla ,o acıyla ölene kadar yaşamayı öğrenecek,her yerde kardeşini hatırlayacak,kardeşini konuşmak isteyecek.O anlattıkça sıkılanlar olacak ama o hiç sıkılmayacak hep hatırlayacak,hep anlatacak.Çünkü ben de 23 yıldır aynı duyguların tıpkısını yaşıyorum.Kardeş acısı ile yaşamak kolay değil.Kardeşinizi yitirmek, canınızı yitirmektir.Çünkü kardeş candır.Kardeş sahibi iken kardeşsiz kalmak tarifsiz acıdır,yalnızlıktır... Etrafınızda ne kadar çok insan olursa olsun yitirdiğiniz kardeşinizin yerini kimse dolduramaz,o yanınız hep boş kalır.O boşluk acıtan ,yürek yakan bir boşluktur.Şehit cenazelerinde kardeşlerin acısı bazen görmezden gelinir.Bazılar “Başınız Sağ Olsun” demekle o acının azalacağını ya da biteceğini düşünür.Çünkü kendisi yaşamadığı için öyle zanneder.O evine gider kapısını kapatır,şehidin evinde sonra kim ne yaşar ,kim bilir?Benim için 23 yıldır bitmeyen o tarifsiz acının her şehit cenazesinde yeni tanığı olmak bile şimdi bana büyük bir acı veriyor. Ne ben ,ne de annem unutamadık ” Annesinin mavi gözlü paşasını”.Kardeş unutulmuyor,acısı da hiç bitmiyor.O ablada, ablasının gülünü hiç unutmayacak.Kardeş olmak,abla olmak ,ağabey olmak çok farklı ve çok güzel bir duygu anlatılmaz yaşanır.
Bir abla düşünün şehit kardeşinin tabutuna acı içersinde dokunurken sadece gözyaşı dökmüyor.O abla feryadını ,tepkisini sözcüklerle de dile getiriyor.O tepkinin o feryadın arasından yükselen bir iki sözcük var ki,“ablasının gülü, ciğerimin köşesi “ abla olmayı, kardeş olmayı ne güzel anlatıyor.