Asker arkadaşlığı
başkadır...
Unutmak mümkün değildir...
Hasretlerin katık edildiği
tayınları bölüşmek,
yazın kavurucu sıcağında,
kışın ayazında ayrı gayrı
olmadan birlikte yaşamak...
Vatan borcu,namus borcudur
andı etmiş onca yürek...
Asker arkadaşlığı başkadır
sözünü doğrulayan gerçeği,
Anneler Gününden bir gün önce
gözleri yaşartan bir duygusallık içinde
gördük...
Murat Korkmaz, 11 yıl önce Tuncelide bölücü teröristlerin kurduğu pusuda şehit düşmüş Samsunlu bir gençti...
Terhisine 20 gün kala
cenazesi, Türk Bayrağına
sarılarak Samsuna getirildiğinde
yer yerinden oynamıştı...
Korkmaz ailesi, bir evladını
vatan için toprağa vermişti...
Aradan 11 yıl geçtikten sonra,
Türkiyenin çeşitli illerinden
13 genç, Korkmaz ailesinin kapısını çaldı...
55 yaşındaki Zehra Korkmaz şaşırmıştı...
Kimdi bu insanlar?..
Gençler, Zehra Ananın ellerine sarılıp,
Bizler Muratın asker arkadaşlarıyız dediler.,.
Herkes ağlıyordu...Zehra Korkmaz da...
Hepimiz senin oğlunuz. Anneler Gününü kutlamak istedik dediklerinde
Zehra Ananın göğsü kabardı...
Şimdi 13 oğlu daha vardı...
Bu 13 vefalı adam, dahası adam gibi adam
önce şehit arkadaşlarının kabrini ziyaret etmişler, dualar okumuşlardı...
Sonra Zehra Korkmazın
elini öpmeye gitmişlerdi...
Zehra Korkmazın artık Ispartalı, Balıkesirli,
Edirneli, Kütahyalı, Ankaralı, İstanbullu, İzmirli ve Kahramanmaraşlı 13 yiğit oğlu daha olmuştu...
Zehra Ananın içindeki acı, biraz daha dinmişti elbette...
Belki de oğlunu kaybettiğinden
bu yana ilk kez böylesine mutluydu...
Asker arkadaşlığı böyle işte...
Kardeş gibi...
Sevmeyi, paylaşmayı, yaşamayı ve gerektiğinde şehit olmayı da öğretiyor asker ocağı...
Ne mutlu o komutanlara,
ne mutlu o gençlere,
ne mutlu böyle gençleri yetiştiren ana babalara...