n
n n Benim anam.
n n Benim eşim.
n n Benim çocuklarım.
n n Benim hükümetim.
n n Benim Bakanım.
n n Benim Valim
n n Benim Müsteşarım.
n n Benim partim.
n n Benim yol arkadaşım.
n n Ve nihayet benim milletim…
n n AKP Kongresi’nin özeti bu.
n n Her şey Sayın Başbakan ın.
n n Onun için yapılmış bir kongre.
n n Veda mı?
n n Değil.
n n Başlangıç mı? Hiç değil.
n n Sayın Başbakan ı dinlerken daldım gittim .
n n O; esti, gürledi. O; “Ben ne dersem o olur” dedi.
n n Ağlayanlar, gülenler, alkışlayanlar, Onunla şiir okuyanlar birbirleriyle yarıştı!
n n Ve en ilginci onu, yani on yıllık başbakanı, hala mağdur olarak algılayanlar görevlerini eksiksiz yaptı.
n n Hop oturdu, hop kalktılar.
n n Başbakan dan “ulufe koltuk” bekleyenlerin işaretiyle alkış yaptılar, bağırdılar, slogan attılar ve de sustular.
n n Oysa Başbakan ın konuşmasında onlar için bir tek cümle bile yoktu.
n n Ne iş vardı ne de aş.
n n Ne barış vardı ne de yarış.
n n Ne hak vardı ne de özgürlük.
n n Demokrasi, basın özgürlüğü?
n n Avrupa Birliği?
n n Sendikal haklar?
n n Geç onları anam babam. Geç…
n n Sen Başbakan a bak.
n n Sen hitabete bak.
n n “Siz benim için varsınız… Siz benim için oy vereceksiniz… Ve sonra da dua edeceksiniz” dercesine milleti kucaklama mizansenini görebildin mi? Ona bak.
n n Haaa 63 maddelik manifesto da vardı.
n n Varmış, ama vardı.
n n Kongreden bir gün önce vardı:
n n Ama Başbakan ın konuşmasında olmadı. Duyulmadı.
n n Kim bilir vaat sanılır düşüncesiyle yazıldığı yerden alınmadı.
n n Başbakan ın söylevinden “güzel mesaj” çıkaramayanlar o 63 maddeyle bizi avuttuklarını sansalar da takke düştü, kel göründü.
n n Çabaları boşuna.
n n Ne dinletti bize Sayın Başbakan:
n n “……bilmiyorum ne haldayım, gidiyorum gündüz gece… gündüz gece… gündüz gece.
n n Gerçek olan bu işte! Dedim.
n n Gerçek olan türkünün nağmeleri arasında saklı olan bu güzel ve anlamlı söz.
n