Eğitimimiz, bileşenleri açısından tutarlı ve kararlı olma zorunluluğu vardır.
Eğitim politikalarımız, genelde hükümetten hükümete ve bakandan bakana değişmiştir. Bu da eğitimimizi olumsuz yönde etkileyerek zarar vermiştir.
Milletimizin tarihi ve coğrafi misyonuna uygun oluşturulacak eğitim politikalarımız, eğitimimizin “millileşmesini” kolaylaştıracaktır. Eğitimimizde “iyileştirme” adı altında yapılan çalışmalar, birinin yaptığını diğerinin yıktığı “yaz-boz” şeklinde değil, ilerlemeye ve yükselmeye doğru inşa edici olmalıdır.
Tamir edilebilir eskisini yıkma yerine kemale erdirme yolu tercih edilmelidir.
Geçmişte milletimizin tarihi ve coğrafi misyonuna aykırı yapılmış ideolojik bazı yüklemeler okullarımızı, sokaklarımızı ve aile ocaklarımızı savaş alanına çevirmiştir.
Eğitimimizde uyum, gelişme ve kalite sağlanabilmesi için eğitimimizin bileşenlerini ortak paydada buluşturma zorunluluğu vardır.
Bunlar öğretmenler, ders programları, öğrenme ortamları ve ailelerdir.
Eğitim modellerinin kalitesi ve başarısı, o modele işlerlik kazandıran öğretmen kalitesiyle doğru orantılıdır. Bu nedenledir ki, öğretmen yetiştirme politikaları eğitimin kalitesini yükseltme çalışmaları ile birlikte ele alınmalıdır.
Eğitimin bileşenlerinden olan ders programları ve içerikleri “öğrenci merkezli” eğitim algısını doğrulayıcı nitelikte olmalıdır.
Eğitimimize bu açıdan baktığımızda iyi şeyler söylemekte zorlanıyoruz.
Liseden mezun ettiğimiz çocuğumuza anadilini yeterince okutup yazdıramıyoruz. Anadilini doğru okuyup yazamayan bir çocuğa hiçbir şey öğretemeyiz.
Eğitimimizin bileşenlerinden öğrenme ortamları yeterli olmadığı gibi çocuklarımızı kitlesel psikoloji ile öğrenmeye zorunlu hale getiriyor.
Aile ile eğitim kurumları arasında kurulması gereken köprüler de kurulamayınca çocuklarımız öğrenme ortamlarında yalnız kalmaktadır. Kötü alışkanlık bağımlılığı da bu noktadan itibaren başlamaktadır.
Eğitimimiz, bileşenleri açısından yeniden ele alınmasının gereğine ve aciliyetine inanıyoruz.
Yarın geç kalmamak dileğiyle selam ve sevgiler…