Meslek büyüklerimizi.
Ağabey dediklerimizi tek tek kaybediyoruz.
Her kaybettiğimiz, çok şeyler alıp götürüyor.
Hem de mesaj vererek.
Kimleri kaybetmedik ki!
Salih Güvenli.
Ziya Zeren.
İsmet Hatipoğlu.
Erdal Çetin.
Suavi Kaptan.
Baki Özkazan.
Orhan Üçler.
Ertuğrul Veyisoğlu.
Üstün Çuhacı.
Erol Ataşan.
Sıtkı Pazarbaşı.
Hikmet Altuntaş.
Mete Günay.
Sadettin Uçkunoğlu.
Abdullah Uyaroğlu.
Fikri Onat.
Ömer Altuntaş.
Vefai Tek’er.
Adem Bilir.
Ve niceleri.
Her birini hatırlatan.
Bize geçmişi bir sinema şeridi gibi gözlerimizin önünden geçirten acı bir haber oldu.
Bir büyüğümüzü daha yitirdik.
81 yaşında Fehmi Uman’ı.
Merzifon denilince akla ilk gelen isimdi.
Kendisini 70’li yılların başında tanıdım.
Tam bir beyefendi.
Mesleğine bağlı.
Onurlu.
Sevgili-saygılı.
Fehmi ağabey 21 yıl çalıştığım Hürriyet Gazetesi’nde Merzifon Temsilcisi idi.
Hemen hemen her gün görüşüp haber alırdık kendisinden.
Habere büyük önem verirdi.
Yapılması gerekeni haber yapardı.
Cumartesi günü tedavi gördüğü Medicana Hastanesi’nde vefat ettiği haberini aldım.
Dün de Merzifon’da son yolculuğuna uğurladık.
Samsun’dan kendisiyle çalışan.
Onunla ağabey-kardeş ilişkilerini daim hale getiren çokça gazeteci cenazedeydi.
Hayatta kalan az sayıdaki ağabey dediklerimizden birini daha uğurlamak şüphesiz çok üzdü.
Kolay değil bir büyüğümüzden ayrılmak.
Ama ayrıldık.
Mekanı cennet olsun.
Yukarıda adlarını saydığımız büyüklerimizi andığımız gibi Fehmi Uman’ı da daima anacağız.
Var oldukça.