Diksiyon dersinde sorusuna yanıt ararken bir yandan da telefondan başını kaldırmayan kursiyere eğitmen, 'İki tarafa laf yetiştirmekten geri kalmıyorsun!' dediğinde düşündüm.
Teknolojinin hayatımıza kazandırdığı kolaylıkları…
İdeal kullanıldığında yaşamı nasıl rahatlattığını...
En önemlisi de iletişim alanında kazanılan zaman faktörünü.
Aynı zamanda bilgisayar başından kalkmayanları, telefon bağımlılarını…
Facebook, WhatsApp, instagram, twittertutkunlarını…
Cep telefonunu evde unuttuğumuzda hangimiz eksiklik duygusuna kapılmıyoruz?
İnternet dünyasına girdiğimizde maillerimizi kontrol ilk ve aslî işlerimizden.
Komşuyla telefonla görüşmekte zorlanılan yıllardan, odasındaki çocuğumuzu telefonla aradığımız bugünlere…
İletişim cihazlarının insanlığı çepeçevre kuşattığı bir dönemi yaşıyoruz.
Burada kim kime üstün, onu sorgulamak gerekiyor.
Elimizden eksik olmayan teknolojiyi sağlıklı kullanabiliyor muyuz?
Günümüzde sıcak ve samimi ilişkileri ne kadar yakalayabiliyoruz?
Bugünler, yirmi yıl önce hayal edilemeyenlerin şaşkınlığımı acaba?
Geçmiş yıllardaki bayramlar, yılbaşı ve özel günler...
Günler öncesinden çarşı pazarda sergilenen tebrik kartları, kişilerin özelliklerine göre seçilirdi.
El yazısı metinler,bazen anlamından uzaklaşsa da mektuplardaki satırlardı bizleri ısıtan.
Nostaljide kalan o duygularda samimiyet vardı.
Artık onların yerini telefonların titreşimli mesajları aldı.
Aslında sesli iletişim zor değil; pahalı hiç değil!
Göreceli ama inanın o mektuplardaki sıcaklığı bulamıyorum mesajlarda.
Bugün telefonla istediğin kişiye ulaşabiliyorsun.
Tehlike, geyik muhabbetleriyle zaman öldürmek ve sosyalleştiğini sanmak değil mi?
Basit yaklaşımlarla ve kolaycılıkla ilişkileri ayakta tutabilmek…
İletişimi sanal yaşarken kaçırıyoruz güzellikleri.
O kolaycılık,insanları tebessüm ve güler yüzden alıkoyan.
Toplumsal feryatların ilacını da hissettirmez teknoloji bağımlılığı bize.
Unutturur,dostunla tokalaşırken göz temasındaki sıcaklığı…
Maalesef göremeyiz teknolojinin içinde boğulduğumuzu.