Kadınlar günü gibi saçmalıkları sevmiyorum. Ayrıca Türkiye’de kadının adı yok. Günü de yok.
Kadın olmak zor bu ülkede. Hele yalnız kadın olmak, genç olmak veya dul olmak.
Ya da öğrenci olmak. Tehlikeyi doruğa çıkaran faktörlerdir.
Uygarlaşmayı öğrenmemek adına direnen bir toplumuz biz.
Başka bir deyişle geri kalmış bir toplumuz.
Kadına birey değil cinsiyet olarak bakmaya kodlanmışız.
Bütün bunların altyapısındaki bozukluk, elbette büyük ölçüde ailede başlar.
Annelerin büyük ölçüde payı var. Ne yazık ki çocuk yetiştirmenin ne bir stili ne okulu var. İç güdülerdir. Temel öğeler.
Şiddet egemen bir toplum olunca da kadın hepten ezilen ve horlanan kesim oluyor.
İşin sosyoekonomik boyutu ise ayrı bir bilim dalı neredeyse.
Kurtulmaya, ayakta durmaya çalışan kadının gittikçe battığı bir boyut.
Son yıllarda Türkiye’de 5000’in üzerinde kadın öldürüldüğü gibi korkunç bir gerçek var. İnanılır gibi değil. Eğitimsizlik, ekonomik ve yobazlık, tabular, şiddet de bunları körükleyen faktörler.
Yeni eğitim sistemiz ise çok kötü. Cinsiyet farklarını tecrit eden bir sistem.
Cinselliği doğallıktan çıkarıp tabulaştıran ve ölüm gibi bir doğallığı küçücük öğrencilere öcüleştiren bir anlatım yolda.
Daha çok kötü şeyler olacak bu kafaya hizmet ettiğimiz sürece.
Bırakın kadını, toplum bile kölelik sistemine dönüşür bu kafa ile…
İlkesiz siyaset, niteliksiz bilgi, vicdansız haz. Sonumuzu hazırlayan etkenler.
Yarınsız ve geleceği olmayan yaşamlar bizi ve çocuklarımızı bekliyor.
Kadın ve erkek eşit doğup eşit ölür.
Kadın ne bir emanet ne de açılması gerek bir pakettir.
Kadın bireydir.
Kadın insandır.
Türkiye’de ise kadın bir ironidir.
LÜTFEN SOKAK HAYVANLARI İÇİN KAPINIZIN ÖNÜNE BİR KAP SU VE YEMEK KOYUNUZ.