Son günlerde hangi haberi izlesem ya da okusam içim daralıyor. Böyle miydi bu toplum, yoksa biz mi yaşlandıkça duygusallaştık diye düşünmeden edemiyor insan…
301 işçi Soma’da yanarak, 18 işçi de Ermenek’te boğularak kalmıştı ya yerin altında. Bütün insanlık,yanmıştı,boğulmuştu o an! İşte onların davası başlamış.
“Onlar geri gelmeyecek elbet,bir daha bu toprağın çocukları ölmesin diye verilen mücadele...”diyor ölenlerin yakınları.Bir yetim çocuk,annesinin kucağında ürkek,korkak bakışlarla izliyor olanları,belki de babası gelir alır onu bu kargaşanın içinden,korkmaz o zaman,değil mi!..
Zerrab’a ödül veriyor iki bakan “içimize sinmedi” diyerek...!
Kayseri’de 16 yaşında lise 2.sınıf öğrencisi Abdullah,akranları tatile giderken,karnesini bile almadan çalışmaya gittiği inşaatın sekizinci katından düşüp ölüyor…
Eskişehir’de sokakta polis-vatandaş işbirliği ile dövülerek öldürülen Ali İsmail Korkmaz’ın kamera kayıtlarını silen polis ve otel görevlileri beraat etmiş!
Muğla’da bir genç kıza daha tecavüz edip boğuyor,kanala atıyorlar,hasta ruhlu caniler.
Kadınları,erkeklerin tecavüzünden,şiddetinden hatta emanetinden;işçileri açgözlü patronların kar hırsından;çocukları büyüklerin şerrinden kurtarmadan,ne kadar dindar olduğumuzu iddia edersek edelim gerçek anlamda namuslu ve ahlaklı bir toplum olabilir miyiz?
Bir toplumun ne olduğunu anlamak istiyorsanız ,orada insan(lığ)ın nasıl öldüğüne bakın…
Bunca kötülüğe tanık olmak yoruyor insanı.
Kaleme bile derdini anlatma, gider kağıda yazar,derler ya.İşte öyle, “Memleketin hali gibi halimiz…”