Demokrasilerde rekabeti meydana getiren siyasi partiler, sistemin vazgeçilmez unsurları olarak kabul edilir.
Partilerin iki türlü seçmeni olur:
Birincisi, fikir ve inançta kendisini bulduğu partiye oyunu verir. Bunlar samimi insanlardır.
İkincisi ise fikir ve inancının ötesinde çıkarını bulduğu partiye oyunu verir. Bunlar profesyonel futbolcu gibi daha fazla parayı verenin takımında oynar ve hatta övünerek önceden oynadığı takıma gol atar.
Fikir ve inancına ters gittiğini belirleyen herhangi bir seçmenin partisini terk edip kendisine yakın bir partiye geçmesinden daha doğal bir şey düşünemeyiz. Burada bizim sözünü ettiğimiz şey dünyevi-maddi kişisel çıkardır.
Bazen öyle adamlar oluyor ki dün ilgili partiyi ve liderini hırsızlık ve vatana ihanetle suçlarken bugün yanında yer alabiliyor ve hatta onun adına oy toplayabiliyor.
Ne değişti?
Partinin lideri, vatanı satmaktan mı vazgeçti yoksa ilgili kişi mi vatanı satmaya mı karar verdi? Kim, kime benzedi?
Adam herhangi bir partiden aday adayı oldu.
Partinin sloganları ile partinin görüşlerini överek aylarca çalıştı. Gazetelere ilanlar verdi, televizyon programları yaptı, teşkilat ve delegeleri ziyaret etti.
Ve sonuçta aday yapılmadı.
Ne değişti?
Şimdi de ilgili partinin aleyhine çalışıyor. Bu nasıl partililik?
Binlerce delegeye ve sivil toplum kuruluşu mensubuna yalan konuştu. Çalışmaları sırasında delegelere ve partinin üst düzey yetkililerine , “filan adamı aday yaparsanız, beni yapmayın” dedi mi hayır.
İstemediği adamla aynı listede olsaydı yine o kişinin aleyhine çalışacak mıydı? Yine hayır…
Öyle ise böyleleri de kendilerini sorgulamalıdır. Seçmenler ya da aday adayları ve hatta adaylar hiçbir zaman partilerinin varlığını kendi varlıklarıyla kaim görmemelidir. Herkes ölür ve gider ama toplumsal kuruluşlar yürür gider.Cephe gerisinde tartışılır ama cephede asla…
Çocuklarımıza miras olarak” eski milletvekilliği” unvanı ile “ apartman ve toprak” değil, dürüstlük, daha doğrusu insanlık bırakalım.
Allah rızıklarına kefildir. Selam ve sevgi ile…