Başkalarını bilmem ama
ben 2009 yılını hiç sevemedim...
Çünkü, hayatımın en büyük acısını
bu yılda yaşadım...
Futbol oynarken ayağım
kırıldığında çok çile çekmiştim...
Sanıyordum ki,dünyanın en büyük
ıstırabı bu...
Oysa gerçek acı
başkaymış...
İnsanın her yanını
çökerten
içsel depremi ilkbaharda yaşadım...
Benim yas günümde,
işçinin, emekçinin
bayramı vardı...
Kuşlar ve ağaçlar da o gün sevinç içindeydi...
Ben o gün ağlıyordum...
Unutmak ne kelime?..
Her yanık türküde,
her ana sözü geçen şarkıda, şiirde
ve anılarda...
İçim yeniden acıyor,
yüreğim kanıyor...
Sanki söndüğü
sanılan yanardağın
ansızın patlayıp,lavlarıyla her şeyi silip süpürmesi
gibi oluyorum...
Kaçış yok, hayatın gerçeği bu...
Sonra en sevdiğim arkadaşlarım
bu acıyı yaşadı...
Gördüm ki, sadece ben değilmişim bu kadar
delicesine seven...
Ne zaman
bir ana sözü geçse,
ne zaman onu çağrıştıran
bir laf edilse
birlikte debreşiyor acılar...
Allah bizi acılarda da ortak
etmiş meğer...
Ben değil, bizdik artık...
Güldük, eğlendik ve mutlu da olduk elbette...
Sonuçta, hayat devam ediyor...
2010, 2011 ve 2012...
Yıllar ay, aylar gün gibi gelip geçiyor...
Önemli olan Allahın verdiği ömrü,
sağlıklı ve huzurlu bir biçimde,
sevdiklerimizle birlikte yaşamak...
Gerisi boş galiba...
Yeni yılınızı gönlünüzdekilerin
gerçekleşmesi dileğiyle kutluyorum...