Bizim bir Samsunspor'umuz var. Şehrimizin bugünlerde en büyük sosyal aktivitesi olan.
Yağmura rağmen tıklım tıklım stadyum. Değil bu lig, değil bir üst lig, Süper Lig'te bile böyle taraftar ortalaması yoktur.
Gülerek geçen günleri, haftaları, ayları özlemişiz. Kıraathanelerde, çay sohbetlerinde eskisi gibi konuşulan takım oldu Samsunspor.
Bugün pres, baskı, mücadele, inanç ne ararsanız vardı sahada. Kastamonu'da çimlere gömülmekten kurtulamadı.
Tereddütle baktığımız iki haftaydı. Rakipler 4'te 4 yaptığımızdaki gibi kolay değildi. Takım zorlu iki sınavı geride bıraktı. Şimdi üst üste iki deplasman var. Orta sıralarda yer alan Bayrampaşa ve ardından Niğde. Bu sınavı atlatırsak üç hafta sonra iç saha maçında seyirci 30 bini bulur. Batı Tribün, Doğu Tribün, Kuzey Tribün, Güney Tribün hepsi uyum içerisinde rakibi sahada ayrı boğuyor. Taraftarında gücüyle rakiplerimizi saha da yıka yıka gidiyoruz. Bu güç ve azimle seriyi 6'da 6'dan, 8'de 8'e kadar götürürüz diyorum. Ama canımı sıkan bir durumu da görmemezlikten gelemiyorum. 6 haftadır galibiyet serisiyle oynuyoruz ancak hala lider değiliz.
Bu yüzden diyeceğim şu ki; "BEN YENDİKLERİMİZİ UNUTTUM, BENİM AKLIM SARIYER'DE"...