Dile kolay, Çanakkale Zaferi’nin üzerinden yüz yıl geçti.
Bir ölüm-kalım savaşının adıdır Çanakkale. O, acı bir ilaç.
Sadece Türklerin değil, tüm ümmetin savaşı.
Osmanlı’nın her yerinden genç, yaşlı ve kadın demeden gelmişlerdir orada yatan şehitlerimiz.
Çanakkale Savaşlarının cereyan ettiği yıllarda medreselerimiz ve lise düzeyindeki okullarımız mezun vermemişlerdir.
Bu öğrencilerimiz Çanakkale Savaşlarında şehit olmuşlardır.
O gencecik çocuklarımız hayalleri, umutları ve sevdalarıyla ölmüşlerdir.
Kim bilir hangi kurşun ve hangi şarapnelle şehit olmuşlar ve belki de cesetleri toprağa ulaşamamıştır.
Sayın Ahmet Taşgetiren Altınoluk Dergisi’nin son sayısında şöyle diyor:
“Çanakkale bir ruhtur, bir manadır, bir idealdir.
Canı Allah için feda edebilme ruhudur. Vatandan yola çıkıp Muhammedi Ahlaka gelmek demektir Çanakkale.
Vatanın İslam karakterinin korunması demektir.
Müstevliler gelip vatanın Müslüman karakterini bozmasın demektir.
Çanakkale hürriyettir.
Allah’tan başka hiçbir varlığa boyun eğmeme iradesidir.”
Ve yazının başlığı “ÇANAKKALE’DEN ÇAĞIMIZA RUH NAKLİ” ‘DİR.
Ne kadar da buna ihtiyacımız var, değil mi?
Çanakkale’yi Çanakkale yapan bu ruh, bizleri ebediyen yaşatacak ruhtur.
Bu ruhu yeniden inşa etmek ve yüz yıldan öncekilerden transfer etmek durumundayız.
O ruhu yaşayan ve canı pahasına yaşatmaya çalışan şehit ve gazilerimizi minnet ve şükranla anıyoruz.
Mekanları cennet olsun diyoruz. Selam ve dua ile..