Bizim gazetenin dünkü manşetinde Büyük öfke başlığıyla yer alan
haberde, vatani görevini Şırnakta yapmış 35 yaşındaki Mustafa Okurunilginç bir tepkisi vardı...
Evinin balkonunu Türk bayrakları ile donatan ve Şehitler ölmez, vatan bölünmez diye pankart asan bu gencin askerlik şubesine de başvurarak,
yeniden askere gitme talebi yansıtılmıştı haberde...
Türkiye elbette o noktada değil, ama
bu davranışın ortaya çıkardığı duygu
çok şey ifade ediyor...
Benzer başvuruların başka il ve ilçe askerlik şubelerine de olduğuna adım gibi eminim...
Dünyanın hangi ülkesinde
seve seve yeniden askere gitmek için başvuran insanlar vardır,
bilemiyorum...
Bu bize özgü bir şey...
Ben ve arkadaşlarım bu duyguyu
1974 yılında Kıbrıs Barış Harekatı sırasında
yaşamıştık...
Her yerde Ordu-millet elele
pankartları...
Radyoda milli duygularımızı
şaha kaldıran marşlar...
Askerlik şubesinin önüne gidip,
nöbet tutan askere Bizi askere alırlar mı? diye
soruşumuz...
Sadece bizler değil, başka mahallenin
gençleri de orada...
Ölüm vız geliyor bize...
Vatan sevgisini, ana sevgisi gibi bellemişiz...
Dün, bugün o yüzden farketmiyor...
Bu milletin genlerinde var bu duygu...
Şimdi de içimiz yanmış...
Şehit cenazeleri ardı ardına geliyor...
Kimi Samsunlu, kimi Diyarbakırlı...
Kiminin adı Mehmet, kiminin Ahmet...
Hiç farketmiyor...
Şehitler bizim kardeşimiz, bizim kahramanlarımız...
Mustafa Okuru iyi anlıyorum...
İsteği gerçekleşmese de o duyguyu
yüreğinde yaşatmasını önemsiyorum...
Hangi milletin bireyi, düğüne gider gibi
askere gidiyor?..
Hangi milletin gençleri, yeniden askere alınmak için
başvuruyor?..
Bizi de farklı kılan bu değil mi?..