Başkalarına benzemek, başkalarının yaptıklarını
taklit etmek ve bir anlamda başkalaşmak...
Benliklerin yitirilişidir bu...
Ve sonuçta tıpa tıp aynı insanlar...
Ruhlar terk edilmiş, bedenler konuşuyor...
Elbiseler de aynı...
Hiçbir şey aslı gibi olmuyor...
Eğreti duruyor...
Neden kendin değilsin?..
Asalaklıktır bunun adı...
Oysa insan; kendi gibi düşünmeli, kendi gibi sevmeli, kendi gibi kavga etmeli...
O zaman kişilik bulur, mutlu olur insan...
Bugünkü yazarı bilinmeyen öykü, kıssadan hissedir; başkalaşanlara...
* * *

Bir zamanlar; dağda, kızgın güneşin altında, mermer taşlarını yontmaktan bezmiş bir mermer yontucusu vardı...
Bu hayattan bıktım artık. Yontmak, devamlı mermer yontmak... Öldüm artık... Üstelik, bir de bu güneş; hep bu yakıcı güneş!.. Onun yerinde olmayı ne kadar çok isterdim. Orada, yükseklerde her şeye hakim olacaktım; ışınlarımla etrafı aydınlatacaktım diye söylenip duruyordu...
Bir mucize eseri o an güneş oldu. Yontucu mutluydu. Fakat, tam ışınlarını etrafa yaymaya hazırlandığı sırada bulutlar tarafından engellendiğini fark etti...
Basit bulutlar, benim ışınlarımı kesecek kadar kuvvetli olduklarına göre, benim güneş olmam neye yarar? diye isyan etti...Madem ki, bulutlar güneşten daha kudretli; bulut olmayı tercih ederim.O zaman, hemen bulut oldu. Dünyanın üzerinde uçuşmaya başlayıp oradan oraya koşuştu; yağmur yağdırdı. Rüzgar çıktığında ise dağıldı...
Ah, rüzgar geldi ve beni dağıttı. Demek ki en kuvvetlisi o... Öyleyse, ben rüzgar olmak istiyorum.diye karar verdi...
Rüzgar oldu; dünyanın üzerinde esip durdu. Fırtınalar ve tayfunlar meydana getirdi. Fakat, birdenbire önünde kocaman bir duvarın ona mani olduğunu gördü. Çok yüksek ve çok sağlam bir duvar. Dağ, ona engel olmuştu.
Basit bir dağ beni durdurmaya yettiğine göre, benim rüzgar olmam neye yarar? dedi...O zaman, dağ oldu. Ve o anda bir şeyin ona durmadan vurduğunu hissetti. Kendinden daha güçlü olan şey, onu içinden oyuyordu. Acı hissediyordu. Bu küçük şey, bir mermer yontucusuydu...

* * *
Bugününüz, dünden daha iyi olsun. Mutlu ve huzurlu günler dileğiyle...