YAZARLAR

DİĞER YAZILARI

Gül TURAN

ÖLÜM DİYE BİR ŞEY...

Tam bir hafta önce pert olmuş bir aracın içinden sağ çıkabildim.

Azrail mi  beni ıskaladı, ben mi Azrail'i  ıskaladım bilemiyorum.

 Ancak bir daha onunla karşılaşmayı asla istemediğim kesin.

Ölüm denilen başlangıç veya son, her zaman çok yakınımızda imiş.

Aldığım nefes kadar içimde imiş meğerse ölüm...

İlk şoku atlattığında, hemen kıymetlilerin geliyor aklına.  

Onlara sarılmak korkunu susturmak istiyorsun. Eline koluna hakim olamayıp titriyorsun korkudan. Buz kesiyor hem bedenin, hem de ruhun.

Dilin tutulup, yüreğin ağzına tıkaç oluyor adeta.

Hiç haber vermeden apansız çıkıp geliyormuş ecel.

Ölüm her yerde her an beklemede. En güzel anınızda, en iyi ve en kötü gününüzde.

Siz hayal kurarken, ağlarken, gülerken bir bardak suyun içinde ya da bir kadeh şarapta.

Yolda, izde, hastanede, postanede, meyhanede...

Azrail  her an mesaide...

Hayat ne kadar gizemli ise, ölüm de o kadar sır.

Size nerede ne zaman ne yapacağını bilemiyorsunuz. Hangi kavşakta  hangi yolda meçhul. Hayat denilen çizgi o kadar kısacık ki hiç üzmeye ve üzülmeye değmiyor.

Geriye sizi övecekleri birkaç cümle bırakabilirseniz mesele yok.

Geride bıraktıklarınız ise seçimlerinizdir. Herkesin bıraktığı görecelidir.

İyilik, kötülük, güzellik, ihtiraslar, kıskançlıklar, sevdalar.

Çocuklar, torunlar, torbalar.  Arkadaşlar ve arkadaşlıklar...

Ve de hala kalabildiyse dostluklar. Seçenek sizin...

Seçeneğiniz ise hayatınızı belirler. Seçimlerinizin kalitesi ise hayatınızın standardıdır.

Hayat yaşla  değil, yaşayarak, deneyerek, ağlayarak, gülerek ve yanılarak öğreniliyormuş.

Anladım ki, hayat ve ölüm  atbaşı gidiyorlarmış.

İpi göğüsleyen ise elbette ölüm. Mühim olan fnish noktasına gelmeden derinleşebilmek.

İnsan dediğin hataları ile yüzleşmeli ve tekamül etmeli.

Kendini sorgulayıp, yargılamıyorsan yaşamıyorsun demektir.

Tekamülün sonu yoktur. Ölüm dahi tekamüldür, varıştır.

Her yeni doğan gün bizi biraz da fnish çizgisine yaklaştırmaktadır.

Özet olarak hayat azgın bir su. Köpürerek bendini ve haddini aşarak akan bir su...

Ölüm ise köprü... Sırası gelen köprüden geçip sonsuza  kadar var olmaya gidiyor.

Bana gelince köprünün  tam  da ortasından geri döndüm.

Azrail'e biraz rüşvet verdim. Beni bekleme salonuna aldı.

Dün gece Nazım  kulağıma şöyle fısıldadı. 

“Yeminimiz var hayat...

Ne kadar inatlaşırsan inatlaş...

Yine de seni en güzel yerinden yakalayacağız...”

Vallahi de yakalayacağım, billahi de yakalayacağım...

SOKAKLAR SOĞUK VE ISSIZ

ONLAR AÇ... VE ÜŞÜYORLAR...

OTOMOBİL UÇAR GİDER... ÖLÜM DİYE BİR ŞEY... DEMİR YÜREKLİ ÇOBAN BEKİR BEYDEN HABER VAR... AMERİCA AMERİCA 4 EKİM ÇİLESİ ADRESE AÇIK MEKTUP ; ATMACA AVI ACISIZ KESİM YANGIN Yazarın Tüm Yazıları