Zalime karşı durmak...

sessiz kalanların

insanlığından

şüphe duyarım...

Zalime karşı olmayı emreden dinimiz; zulmedenle aynı ortamda bulunulmasını da hoş görmez...

Ama yaşananlara

tanıklık etmek,

kahredici...

Hiç kimseye

zalime karşı

silahlanın demiyorum...

Hiç tepkisiz kalacağına,

Peygamberimizin

dediği gibi,

buğz et

kaşlarını çat,

be arkadaş!..

Zalime karşı durmak

adlı öykümü,

hangi ırk hangi dil ve hangi coğrafyada

olursa olsun; ömrünü

insanlığa

adamış, zulme ve sömürüye

karşı çıkmış yiğitlere ithaf ediyorum...

* * *

Kapı komşuları

illallah etmişti.

O sokağa çıktığında,

çocuklar,

köşe bucak kaçar;

kadınlar, onun sokağa çıktığı

saatte

pencereye

çıkmazdı.

Lanet Rıza,

mahalle esnafını da

korkutmuştu. Bakkal Ali ile Kasap Mustafa nın

veresiye defterinde

sadece Lanet Rıza nın

adı vardı. Alacaklarını

istediklerinde

her ikisi de

sokak ortasında

dayak yerdi.

Bir keresinde,

karakola şikayet edilmişti de

Lanet Rıza, savcılıktan

serbest bırakılmıştı. Şikayetçi

Manav Cafer,

davasından vazgeçmişti. Buna rağmen

Lanet Rıza, onun dükkanını başına yıkmıştı.

Lanet Rıza nın

ev sahibi Hatice Teyze de

mağdurların içindeydi.

Hiç evlenmemişti. Rahmetli babasından

kalan yetim aylığıyla

ve kira geliriyle

kıt kanaat geçiniyordu. Lanet Rıza,

ilk taşındığından beri

kirasını ödememişti. Hatice Teyze,

bir keresinde kirayı isteyecek oldu. Dayak yemekten zor kurtuldu. O günden bu yana

Lanet Rıza nın kapısına

gitmedi.

Mahallenin gençleri,

ailelerinin baskısıyla

Lanet Rıza ya

bulaşmıyordu ama

Bakkal Ali ile

Kasap Mustafa nın oğulları,

babalarına

yapılan hakaret

karşısında çılgına dönüyordu. Her ikisi de

üniversiteye hazırlanan

gençlerdi ve

babalarının baskısıyla

Lanet Rıza nın karşısına

çıkmıyordu.

Lanet Rıza,

Bakkal Ali ile Kasap Mustafa yı

alacaklarını istemedikleri

halde zevk için dövdüğü

günün ertesinde;

Kasap Mustafa nın oğlu

Remzi, dükkandan gizlice aldığı satırı

gazete kağıdına sardı. Doğruca Lanet Rıza nın

evinin önüne gitti. Evden çıkar çıkmaz onu

satırla dilim dilim edecekti. Remzi, sokağın karşı köşesinde Bakkal Ali nin oğlu Emin i gördü. Onun da elinde

kağıda sarılı bir şey vardı. Lanet Rıza, o gün

nedense evden çıkmadı. Kumara gittiğinde

ertesi gün akşama kadar

evde kalırdı. Her ikisi de karşılıklı bekleşirken,

lisedeki öğretmenleri

Yavuz Hoca, onları gördü. Hayırdır çocuklar

dedi. Dershaneye gitmediniz mi?

İkisi de satır ve bıçağı

arkalarına saklamaya çalıştı ama

Yavuz Hoca

gördü. Ne saklıyorsunuz diye sordu. İkisi de

lafı değiştirmeye kalkıştı. Yavuz Hoca, gazetenin yırtık ucundan

çıkan satırı fark etti. Remzi ile göz göze geldiklerinde

Yavuz Hoca, Emin in elinde de

başka bir kesici alet olduğunu anlamıştı. Ancak,

yakından tanıdığı bu iki genç, neden bıçak ve satır taşıyordu,

bir anlam verememişti.

Yavuz Hoca, Gelin çay içelim dediğinde

ikisi de itiraz etmedi. Mahalle camisinin karşısındaki çay ocağının taburelerinde otururken; Yavuz Hoca, ikisine de Neden? diye sordu.

Önce Remzi başladı. Lanet Rıza nın babasına

yaptıklarını anlattı. Bir genç olarak,

bunu kaldıramadığını söyledi. Benzer şeyleri Emin de anlattı.

Lanet Rıza nın mahalleyi haraca kestiği,

insanların korku içinde yaşadığı

ifade edilince, Polise şikayet eden olmadı mı? dedi Yavuz Hoca. Manav Cafer in başına gelenlerden sonra

kim şikayet ederdi. Yavuz Hoca çok üzülmüştü. Çayları tazeleyelim dediğinde

caminin genç imamı

Kemal i avluda gördü. Ayağa kalktı ve Hocam hocam

diye seslendi. Yavuz Hoca, siyasi fikirleri uyuşmasa da

İmam Kemal le iyi arkadaştı. Ortak noktaları çoktu.

İmam Kemal, Hayırdır Hocam diyerek,

yanlarına oturdu. Yavuz Hoca, Lanet Rıza nın yaptıklarını

bir çırpıda anlatırken,

gençlerin bir bela ile karşı karşıya olduğunu söyledi.

İmam Kemal, Merak etme Hocam dedi. İmam Kemal in

merak etme sözü, Yavuz Hocayı daha da meraklandırmıştı. İmam Kemal, yarınki cuma namazına

mahalleden büyük bir katılım beklediğini

ve herkesin gelmesinin sağlanmasını istedi.

Yavuz Hoca, Remzi ve Emin

bütün esnafları tek tek gezdi. Bu çağrı mahallede

dalga dalga yayıldı. Herkes merak içindeydi. İlk kez

böyle bir şeyle karşılaşıyorlardı. Demek ki çok önemli bir şey vardı.

Ertesi gün olduğunda,

caminin avlusu belki de

ilk kez bu kadar

büyük kalabalığa tanıklık ediyordu. Kimler yoktu ki cemaatin

içinde. Hayatında bir kere bile camiye gitmemiş olan

Ayyaş Şemsi, Kırkayak Kamil,

Tombalacı Niyazi,

ve Ekabir Nusret bile

oradaydı. Onları camide görenler de

dünyanın sonu geldi diye

düşündü.

Öğle ezanı okundu. Cumanın ilk 4 rekat

sünneti kılındı. Hala bir şey olmamıştı. İmam Kemal

hutbeye başladı. Zalimler ve zalime karşı

alınacak tavrı anlattı. Kur an-ı Kerim in zalimlere karşı mücadele etmeyi ve yeri gelince de savaşmayı meşru gördüğünü

hatta yeryüzündeki savaşların, fitnelerin, karışıklıkların asıl sebebinin zâlimlerin zulümleri olduğunu söyledi. Onlara karşı insan onuru taşıyan herkesin mücadele etmesi gerekir. Zulme rıza göstermek, zâlimlerin yaptıklarına ses çıkarmamak da zulümdür. Kur an, zâlimlerin yanlarında oturmayı bile hoş görmez

dedi.

Cuma namazı bittikten sonra

bütün esnaf

nasıl olduysa

biraradaydı. İmam Kemal in

hutbesi çok hoşlarına gitmişti.

Hep birlikte sohbet ederek

yürüdüklerinde,

ayakları onları Lanet Rıza nın evine

getirmişti. Arkalarındaki

kalabalığı ise

Lanet Rıza nın evinin önünde

fark etmişlerdi. Demek ki herkesin

aklında bu vardı.

Lanet Rıza, pencerenin perdesini

aralayarak sokağa baktı. Cenaze var galiba diye düşündü ama

insanların yüzü onun evine dönüktü. Kalabalığın içinden

Çık dışarıya şerefsiz , Erkeksen şimdi gelsene

sesleri yükseldiğinde

bu insanların kendisini

beklediğini anlamıştı. Lanet Rıza sokağa çıktığında

pencereden bakamayan kadınlar,

köşe bucak kaçan çocuklar da

oradaydı.

Bir süre sonra polis ekipleri,

sirenlerini çalarak

Lanet Rıza ın evinin

önüne geldi. Komiser Necmi,

niye toplandıklarını sorduğunda,

Bu adamdan şikayetçiyiz

dediler. Şikayetçiyiz sesi öyle yükselmişti ki,

kalabalığı perde arkasından izleyen

Lanet Rıza, belki de hayatında ilk kez böyle bir korkuyla

karşı karşıyaydı.

Dışarı çıksa, Linç edileceğini biliyordu. Tek çare kaçmaktı.

Evin arka penceresinden

bahçeye atladı. Hızla kaçarken,

Bakkal Ali nin oğlu Emin in Rıza kaçıyor sesi duyuldu. Bütün mahalle

Lanet Rıza nın peşinden koştu. Lanet Rıza, kıçına nişadır sürülmüş gibi zıplaya zıplaya kaçıyordu. Onu yakalamak mümkün değildi.

Mahalle huzura kavuşmuştu. O günden sonra Lanet Rıza yı bir daha gören olmadı. Kimileri ilçeyi terk ettiğini söyledi.

Herkes çok mutluydu ama yıllardır kirasını alamayan Hatice Teyze başkaydı. Yavuz Hoca ile İmam Kemal in

sayesinde lanet Rıza dan kurtulduklarını öğrenmişti. Bir kutu lokum yaptırıp, okula gitti. Yavuz Hocaya Allah razı olsun dedi. Yavuz Hoca da Zalimler birlik ve beraberlikten korkar. Bir olduk

ve zalimi yendik dedi. Hatice Teyze, sanki yeniden dünyaya gelmişti.

Yavuz Hoca da çok mutluydu. İnandığı fikrin

küçük versiyonunda haklı çıkmanın gururunu yaşıyordu. Zulüm ve sömürünün panzehri, birlik ve beraberlikti. İmam Kamil,

cuma hutbesinde bunu başarmıştı. Halk aydınlandıkça,

zalimler korkacaktı. Yavuz Hoca, İmam Kemal i daha çok sevdi ve

o günden sonra da hiçbir cuma namazını kaçırmadı.

* * *

Bugününüz dünden daha iyi olsun. Sağlıklı ve huzurlu günler dileğiyle...