Manevi servet...

Haber Gazetesi

14.09.2014 - 10:03 Yayınlanma

312 Gösterim

Allah rızası için

iyilik yapanlar,

zaman içinde bunu unutsa da

yıllar sonra en zor

bir anda

karşılığını buluyor...

Tarifsiz bir mutluluktur

işte o an...

İyilik yap

denize at,

balık bilmezse Halik bilir

dedikleri bu olsa gerek...

Manevi servet

adlı öykümü,

yürekleri

güzelliklerle

dolu

insanlara ithaf ediyorum...

* * *

Kemal Efendi,

şehrin güçlü müteahhitlerindendi. Güvenilir

kişiliğiyle hem vatandaşlar

hem de şehrin ileri gelen yöneticileri onu severdi.

Bir iktidar değişikliğinde

devletten hak edişlerini

alamayınca

iflas etmiş,

bütün mal varlığını satarak

borçlarını ödemişti.

Emekli maaşından

başka bir geliri yoktu. Karısıyla

birlikte oğlunun

yanında kalıyordu.

Bütün hayatı 4 yaşındaki

torunu Mehmet ti. Onunla

birlikteyken

geçmişin izlerini

siliyor, yaşadıklarını unutuyordu.

O gün hava bulutluydu. Ha yağdı ha yağacaktı. Mehmet,

dedesinden çocuk parkı yerine

kendisini alışveriş

merkezine götürmesini istedi. Orada büyük bir

oyun merkezi vardı. Mehmet, hafta sonları

anne ve babasıyla da oraya giderdi.

Kemal Efendi, tamam dedi. AVM, evlerine uzak değildi. Ancak,

Kemal Efendi,

romatizmaları

nedeniyle

dolmuşa binmeyi tercih etti. Küçük Mehmet,

sabırsızdı. Her şey onun için oyundu. AVM ye geldiklerinde

oyun merkezine girdi. Dedesi ona

güçlükle yetişti.

Mehmet, önce atlı karıncaya bindi. Sonra helikopter, motosiklet ve bilgisayar oyunu

derken vakit hayli ilerledi. Oyun kartının limiti de bitmek üzereydi. Dedesi, Vakit geç oldu eve dönelim dedi. Mehmet gönülsüzce oyun merkezinden çıkarken;

dedesinin bir anlık boşluğundan

yararlanıp, elinden kurtuldu. Oyuncakçı dükkanına doğru koştu. 65 yaşına merdiven dayayan

Kemal Efendi de yorulmuştu. Onu gözleriyle takip etti. Mehmet i dükkanda

uzaktan kumandalı kocaman bir itfaiye aracıyla

ilgilenirken gördü. Yanına gittiğinde,

Mehmet oyuncağı istedi. Dedesi, Sonra alırız dedi sessizce. Mehmet ağlamaya başladı. Kemal Efendi nin cebinde sadece 20 lira vardı. Oyuncağın etiketinde

120 lira yazıyordu. Oyuncağı alacak kadar

parası olmadığını nasıl izah edecekti. Çok zor durumdaydı. Keşke gelmeseydim dedi içinden. İflas ettiğinde bile

hiç böyle çaresizlik yaşamamıştı. Baban bize kızar oğlum dedi ama Mehmet dinlemedi.

Dükkan sahibi Yılmaz,

gözü yaşlı adamla torununa takıldı. İçinde tuhaf bir his vardı. Bu adamı bir yerden tanıyor gibiydi. Yanlarına gitti, Kemal Efendi ye Sizi, nereden tanıyorum acaba? diye sordu. Geçmişini hatırlatan

konuşmaları sevmeyen

Kemal Efendi,

Bilmem diye cevap verdi. Yılmaz, Ne iş yapıyorsunuz? diye sorduğunda,

Emekliyim dedi. Bu sırada küçük Mehmet, dedesinin ceketinden tutarak,

onu kasaya doğru çekiyordu. Kemal Efendi, Sonra alırız dediyse de torunu

inatla oyuncağı istiyordu.

Yılmaz, bir hayli zorlandıktan sonra

bu yaşlı adamı nereden tanıdığını

hatırladı. Yılmaz, hemen çocuğun elinden oyuncağı aldı,

barkotu okuttuktan sonra

paketletti. Kemal Efendi,

Ne yapacağım şimdi? diye kara kara düşünürken;

Beyefendi, başka yerlere uğrayacağız. Elimizde taşımayalım. Çıkışta alırız

dedi ama Yılmaz onu duymadı. Kemal Efendi nin

yüzü kıpkırmızı kesilmişti. Tek çare kalmıştı. Paramı evde unuttum deyip,

nüfus cüzdanını bırakmayı teklif edecekti.

Dükkan sahibi, oyuncağı büyük bir poşete koyduktan sonra

Kemal Efendi nin koluna girerek

dışarı çıktı. Kemal Efendi, bu sıcak ilgiye bir anlam

verememişti. Yılmaz, Sizi tanıdım diyerek söze başladığında,

Kemal Efendi nin şaşkınlığı arttı. Piyasada çokça görünen bir insan değildi. Sonra bu genç oyuncakçı, onu nereden tanıyacaktı. Yılmaz, Siz beni çok mutlu ettiniz dediğinde,

bir şey anlamadı. Yılmaz, Kemal Efendi nin

kolunda ona destek vererek

yürürken; anne ve babasını depremde kaybettiğinde

yetiştirme yurduna verildiğini anlattı. 4 yaşlarındaydım. Siz her bayram

hepimize ellerinizle oyuncak dağıtırdınız. Bütün çocuklar,

her bayram öncesinde

yolunuzu gözlerdik dedi. Yılmaz, ağlamamak için kendini

zor tutuyordu. Kemal Efendi de öyle. Yılmaz, Kemal Efendi ye Bir emrin olursa başım üstüne deyip,

ellerinden öperek yolcu etti.

Yaşadıklarına inanamayan Kemal Efendi,

yıllar önce yaptığı iyiliğin

en zor anında